Albanië 2019

Dag 1 (vrijdag 12 juli)

MARTYRIA – EKLESIA

‘Let the adventure begin’

Om 12:53 vertrokken we vanaf station Bedum. In Groningen moesten we overstappen en vervolgens tussen Zwolle en Kampen met de bus vanwege werkzaamheden. In de trein was het erg warm en benauwd maar… het is allemaal goed gekomen. Rond vier uur kwamen we aan op Schiphol!

We hebben met z’n allen bij de Mac Donalds gegeten, erg lekker. Het vliegtuig had vertraging dus we hadden nog meer dan genoeg tijd over om even bij de winkels te kijken. Daarna konden we eindelijk naar de gate.

Om 19:30 mochten we aan boord en rond kwart over acht gingen we de lucht in! In het vliegtuig zaten we met z’n allen bij elkaar dat was erg gezellig natuurlijk. Sommige deden een dutje, anderen waren fanatiek een spelletje aan het spelen. Het ene tijdschrift na het andere werd gelezen en om 22:25 zijn we geland in Tirana.

Na een ritje met de bus zijn we aangekomen in het hotel.

Judith

Dag 2 (zaterdag 13 juli)

‘Zon, zee en pannenkoek’

Vandaag begon de dag rond 8 uur, met ontbijt om half 9. Ik was 3 minuten te laat. (Dat moest vermeld worden.) Bij het ontbijt hadden we brood met gebakken ei, worst en groenten.

Na het ontbijt vertrokken we om half 10 richting de stad Durrës, die aan zee ligt. We gingen naar een 2700 jaar oud amfitheater dat tot 1966 onder een vuilnisbelt verborgen lag. Daar zou (de Bijbelse persoon) Titus zijn vermoord. Er is een tunnel waarvan ze denken dat die helemaal doorloopt naar het centrum van de stad. Maar zeker weten kunnen ze dat niet: de tunnel uitgraven is te gevaarlijk.

Nadat we het daar wel een beetje gezien hadden gingen we de Colavoorraad plunderen bij een restaurant met een geweldig uitzicht over de Adriatische zee. Rond 12 uur vertrokken we vanaf daar naar een hotel aan zee waar we heerlijk hebben gegeten.

Onderweg kom je overigens dingen tegen die je in Nederland niet zo snel zult zien. Niet alleen mensen, maar ook koeien en paarden zomaar langs de weg. Het rijgedrag van de Albanezen is trouwens ook verschrikkelijk…

Na het middageten hadden we een paar uur de tijd om lekker te zwemmen in de zee en mooi bruin te worden.

Op de terugreis naar ons hotel in Tirana stonden we driekwart van de tijd in de file. We kleedden ons om en vertrokken naar een crêperie, bij sommigen nog bekend van vorig jaar. Jelmer en Nico genoten helaas niet zo van het eten… (zie foto).

In de kerk zagen we nog een indrukwekkende film, getiteld ‘Miracle from heaven’. Thuisgekomen hadden we dagsluiting, we deden nog een spel en konden tenslotte heerlijk slapen.

Jonathan

Dag 3 (zondag 14 juli)

‘De achterbuuts van Marten’

Vandaag was het zondag, ‘dag des HEREN’. Rustdag, maar desalniettemin een drukke dag.

Om 8 uur ’s ochtends (dat is hier ‘uitslapen’ voor ons…) begonnen we met een ontbijtje. Ik stampte een bak cornflakes naar binnen en na het eten trokken we ons beste kloffie aan om naar de kerk te gaan.

De kerkdienst was gevuld met Albanese Opwekking. We probeerden het allemaal mee te zingen maar daarin waren we bagger.

Na een kleine overlay in ons hotel gingen we met het openbaar vervoer naar het Grand Park, met in het midden een kunstmatig aangelegd meer. Met gemeenteleden van Eklesia Church hadden we een leuke middag: we aten meegenomen sandwiches, deden spelletjes, voet- en volleybal en genoten van een drankje.

Op de terugweg remde de bus ineens hard. Een man van een paar rijen achter ons rende ineens naar voren tot aan domie toe. Ik dacht dat hij z’n evenwicht verloor door het remmen maar met één blik op zijn rechterhand zag ik wat z’n echte ambities waren: de achterbuuts van Marten. Gauw trok ik deze man aan zijn arm naar achteren en… binnen no time was hij verdwenen, uit het zicht. Zowel ik als domies portemonnee zijn nog in leven![1]

Na dit avontuur volgde een Bijbelstudiemiddag en een heerlijke maaltijd in een restaurant op loopafstand van het hotel. Op de kamer van de dominee sloten we de dag af en doken snel ons bedje in: morgen wordt het namelijk een lange dag.

Oant moarn, oftewel: tot morgen.

Robin.

[1] Noot van domie: heb hier totaal niks van vernomen. Wel houd ik voortdurend m’n hand op de knip.

Dag 4 (maandag 15 juli)

‘Highlights’

We beginnen de dag zoals gewoonlijk met een ontbijtje. Niet onbelangrijk: we hebben een drukke dag voor de boeg. Het summercamp begint namelijk vandaag!

Eenmaal aangekomen in de kerk is het wachten op alle kinderen. Het programma moet starten om 9 uur, het wordt uiteindelijk half 10. We zijn er inmiddels al aan gewend dat Albanezen niet heel goed zijn in op tijd komen.

Ondanks dit verloopt het summercamp super goed, en dat voor de eerste dag! Voor de hele week zijn er drie verschillende onderdelen om met de kinderen te doen: drama, onder leiding van Bernard, Judith, Robin en Jonathan; handarbeid, onder leiding van Beatrijs, Nico en Jantine; en muziek onder leiding van Rutger, Jelmer en mijzelf (Marit). Er zijn drie groepen kinderen die om het half uur wisselen. In totaal zijn we hiermee dus anderhalf uur bezig. Hierna volgt Engelse les voor de jeugd. Judith en Robin doen dit voor de wat jongere en Domi en ik voor de oudere kinderen. Als afsluiter van de ochtend doen we met z’n allen nog spelletjes. Er wordt erg veel gelachen.

Dan is het tijd voor de lunch. Vervolgens gaan we de stad in om highlights te bekijken. Twee jongens van de kerk, Sidjon en Arti, zijn onze gidsen. Het idee is om aan het eind naar de Sky Tower te gaan. Vanuit een ronddraaiend restaurant kun je heel Tirana overzien, we zijn er vorig jaar ook geweest. Jammer genoeg is deze niet geopend omdat ze middenin een verbouwing zitten. Als alternatief pikken we een terras met allemaal mooie fonteinen als uitzicht.

Aan het eind van de middag gaan we terug naar de kerk voor de Albanian Night. We dansen en lachen veel en eten typisch Albanees. Op de terugweg naar het hotel komen we nog iets tegen wat je niet dagelijks ziet: er wordt op een bizarre manier een huis gesloopt. Kranen botsen er, naar ons idee zonder enige strategie, tegenaan. Tientallen mensen staan erbij te kijken.

In het hotel sluiten we, zoals gewoonlijk, de dag samen af en drinken we nog wat met elkaar. Dan is het tijd om te slapen, want morgenochtend zit iedereen natuurlijk weer fris en fruitig aan de ontbijttafel.

Marit

Dag 5 (dinsdag 16 juli)

‘Bizarre Bunker’

Vannacht om 00.06 wordt een aantal mensen ruw gewekt. Albanezen zijn gekomen om domie toe te zingen. Verscheidene chagrijnige snappjes passeren de revue. Dan gaan we toch maar weer slapen…

Vanochtend gaan we weer heerlijk ontbijten. Met dezelfde ingrediënten als gister, eergister en de dag daarvoor. Als iedereen zijn buik(je) weer vol heeft, gaan we richting de kerk. De tweede ochtend summercamp!

Als de laatste kinderen binnenstromen, beginnen we. Veel knutselen, zingen en standbeelden uitvoeren. En dan het eindspel. We hebben drie groepen. Aangezien de leeftijd van de groepen nogal verschilt, besluit de deskundige jury (Bernard dus) om de bekers zo te verplaatsen dat iedereen een eerlijke kans heeft om te winnen. Iedereen is erg fanatiek! Uiteindelijk winnen de Butterflies.

Vanmiddag gaan we naar Bunk’Art 1. Een museum in een bizar grote bunker van vijf verdiepingen (naar beneden dus) in de vorm van een volledig begroeide berg beton. Met heel veel info over de recente geschiedenis van Albanië: het communisme en atheïsme onder dictator Enver Hoxha tot in de jaren ’90 van de vorige eeuw.

Na thuiskomst vieren we de verjaardag van onze enige echte domie met taart die hij (afgelopen nacht) van de Albanezen heeft gekregen. Er is even tijd om te chillen en dan gaan we in drie groepjes bij mensen thuis Bijbelstudie doen. We voeren gesprekken en krijgen heerlijk eten voorgeschoteld. Dan weer lekker naar het hotel, nabespreking en dagsluiting en… ons bedje opzoeken

De bestelling voor morgen? Dat de Albanese jeugd ’s middags om half 2 bij het hotel staat ;).

Nou, moiiuh!

Bernard

Dag 6 (woensdag 17 juli)

‘Allemaal helemaal gesloopt’

Goedemorgen! De dag start zoals altijd met een ontbijt om half 8. Het begint bijna saai te worden. Maar… Jonathan en Jelmer verslapen zich! We moeten hen (bijna) wekken met emmers water![1]

Als we ons allemaal hebben opgemaakt, gaan we richting de kerk. Het is dag 3 van het zomerkamp.

Het programma verloopt goed. Iedereen is, net als de vorige dagen, enthousiast en vol energie! Jantine zorgt voor een zeer verdrietig klein meisje. Als ze over Jantine heen plast, is het duidelijk waar haar verdriet vandaan kwam!

In de middag gaan we zwemmen in Komplekse Aquadrom: een mooi zwembad met mooi weer.

We eten heerlijk in een Italiaans restaurant.

En dan gaan we sporten, samen met een hele groep aantal Albanezen. Je kunt kiezen: voetbal of volleybal. Het is best leuk maar… Albanezen kunnen niet tegen hun verlies. Ze worden dus nogal boos als ze verliezen met volleybal.

Na het sporten zijn we allemaal helemaal gesloopt. Nu nog de dagafsluiting en dan pitten. Morgen om half 8? Wéér ontbijt…

Nico

[1] Noot van redacteur: voor het zover kwam, ben ik maar es gaan kijken. Ik trof beide heren klaarwakker maar append in hun nest aan.

Dag 7 (donderdag 18 juli)

‘Kapsalon’

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Nadat er elke dag wel iemand te laat aan het ontbijt verscheen, was vandaag iedereen op tijd! Vandaag een keer geen gebakken ei en worstjes maar chocoladecroissantjes. Nadat we gevraagd hadden of we ook weer fruit bij het ontbijt konden krijgen, werden er bananen gebracht. Nico kon dus eindelijk zijn fruithapje eten!

Na het ontbijt gingen we naar de kerk voor dag 4 van het summercamp. De kids waren superenthousiast en energiek wat ons ook weer energie gaf om alles te geven.

Na de lunch in de kerk konden we een uurtje rusten of slapen in het hotel voordat we ons moesten voorbereiden op de Dutch Night.

Om half 4 gingen we terug naar de kerk. We moesten nog allerlei boodschappen doen en de kerk versieren. Op het menu stond kapsalon en Amstel. Maar…. in Albanië koop je zomaar geen shoarma of kipfilet. (Kruiden hadden we uit voorzorg al meegenomen). Per supermarkt waren niet meer dan vier pakjes aardappelschijfjes te krijgen. Van knoflooksaus hadden ze nog nooit gehoord. Na de nodige stress lukte het toch nog om een geslaagde kapsalon met zelfgemaakte knoflooksaus op tafel te zetten.

Na het eten deden we nog Oudhollandse spelletjes zoals koekhappen, spijkerpoepen en Twister.

Terug in het hotel sloten we de dag af en toen… lekker slapen! Morgen laatste dag summercamp!!!

Beatrijs

Dag 8 (vrijdag 19 juli)

‘Niet iedereen had zin’

Vanochtend begonnen we zoals gewoonlijk met een ontbijtje met een eitje en een worstje. Om half 9 gingen we richting de kerk voor de laatste dag van het summercamp. We dansten, zongen en knutselden. In twee groepen kregen de kinderen Engelse les. Voor de oudsten werd deze keer het vijfde deel van het verhaal van Jozef voorgelezen uit de kinderbijbel. Aan het eind deden we een spelletje en toen was het tijd om afscheid te nemen van de kinderen .

Om half gingen we, onder leiding van Gentjan Pitarka, richting waterval. Die moesten we beslist zien! Het zou twee uur rijden zijn, maar na tweeënhalf uur namen we toch maar een lunchpauze. Jantine, Jonathan en ik vonden de gekochte en meegebrachte sandwiches niet zo lekker. Toen hoorden we dat het nog ongeveer vijftig minuten rijden was. De weg was erg slecht, dus het busje waarin we zaten ging erg heen en weer. Toen we drieënhalf uur onderweg waren, zagen we een bordje: nog vijf kilometer lopen. Niet iedereen had daar zin in. Het zou bovendien veel te veel tijd kosten. Dus gingen we bij een restaurant op dat punt even wat drinken. En toen dus het hele stuk terug.

Uiteindelijk hebben we geen waterval gezien maar wel hadden we onderweg een prachtig uitzicht. Dat was ook zo in het restaurant waar we onderweg Italiaans aten. Maar toen de eersten hun pizza’s al drie kwartier op hadden, hadden Marit, ik en Bernard nog steeds niks. Ook dit is Albanië…

In de kerk wachtte Artur Lelaj en een aantal kerkleden op ons voor een Bijbelquiz.

In het hotel een korte dagsluiting, gezellig wat drinken en nog wat spelletjes gedaan.

Jelmer

Dag 9 (zaterdag 20 juli)

‘Nathan de Mier’

Vandaag een bijzondere dag: we mogen één uur langer slapen! Iedereen zit om half 9 aan het ontbijt. Alleen ik (Jantine) kom wéér te laat. Iedereen hoopt op taart bij het ontbijt, want vandaag vieren we dat Beatrijs het al een jaar uithoudt met onze lieve Rutger.

Vandaag gaan we souvenirs kopen in een bazaar: een Oosterse markt. Even na half 10 vertrekken we. Samen met vader Artur en zoon Arti stappen we in een véél te volle en véél te hete bus. En opnieuw staan we versteld van het verkeer.

In het centrum drinken we eerst een drankje. De tafel van Domi en mij (en nog wat mensen die anoniem willen blijven) is het duurste uit. Daar zie je in de totale prijs niks van terug: gemiddeld kost het per persoon namelijk (omgerekend) € 1,03.

In de bazaar kijkt iedereen z’n ogen uit bij het zien van alle spullen die hartstikke fake zijn. Nadat we naar de souvenirwinkels zijn geweest lopen we met tassen vol buit terug naar de bushalte. Sommigen moeten nodig naar de wc, dus missen we de bus. Wachten….

In het hotel kunnen we lunchen en bijkomen. Helaas moeten we Nico en Judith uitzwaaien: zij vertrekken weer naar Nederland. We merken hoe hecht onze groep inmiddels is geworden en dat er nu wel iets ontbreekt.

Domi gaat met de Datema’s naar het vliegveld, wij vertrekken naar de bus om te gaan lasergamen. De kerkleider van hier is ook niet de slimste en daardoor wordt het lastig om de bushalte te vinden en de goede bus te nemen. Als we na lang gekibbel eindelijk zitten, moeten we overstappen op een andere bus. Die bus is stuk, hebben wij weer…

Lasergamen doen we vier tegen vier: Albanezen tegen Nederlanders. Het doel is: zoveel mogelijk punten halen en de Albanezen laten verliezen. Gewoon omdat ze niet tegen hun verlies kunnen. Dit maken we helemaal waar!

Een drankje, en dan weer naar de bus. Deze keer heeft iedereen direct een plekje en deze bus is iets koeler dan anders. In het hotel doen we een spelletje of slapen wat bij.

Om twintig voor 7 lopen we richting de kerk. Domi gaat met de ‘kinders’ een milkshake drinken op het dakterras van een cafeetje terwijl Bernard met Stelina een liedje instudeert voor morgen. Wij zien een voor ons gekke optocht voor een trouwerij. Leuk!

Als Bernard klaar is gaan we eten bij een eettent waar Robin, Marit en ik vorig jaar meerdere keren hebben gegeten: tegenover het hotel van toen. Leuk om weer terug te zijn! Het is erg gezellig. We mogen Nederlandse muziek opzetten, zingen lekker mee en lopen dan richting ‘huis’. Samen sluiten we de dag af en gaan richting bed. Hoewel… sommigen gaan nog douchen of een spelletje Uno spelen.

Nathan de ?!! (Natën e mirë = slaap lekker)

Jantine

Dag 10 (zondag 21 juli)

‘Tenminste, dat was de bedoeling’

Vandaag zoals altijd weer lekker ontbijten. Vanochtend pas om 8 uur. Zowaar was domi deze keer niet als eerste beneden in de ontbijtruimte: hij kwam gelijk na ons (mij en Beatrijs) aan. Ondanks dat Jantines wekker (Judith) er niet meer was, was Jantine redelijk op tijd! Met een stukje galiameloen achter de kiezen gingen de eersten zich klaar maken voor de kerk.

Om 9 uur gingen we op pad. Bernard moest nog een lied oefenen dat tijdens de dienst gezongen zou worden. De rest van de groep ging intussen een bakje koffie drinken – of cola. En een spelletje uno doen – of ‘op de telefoon’.

De dienst begon om 10 uur, tenminste, dat was de bedoeling. Uiteindelijk begonnen we toen bijna iedereen er was, om 10 over 10 uur. De kerkdienst begint hier altijd met het delen van ervaringen van de afgelopen week. Iedereen wordt gevraagd hoe zijn of haar week was. Gelukkig zijn we hier met ongeveer 25 mensen in plaats van 600 zoals in Bedum ‘s ochtends in de kerk. Het is een mooie manier om met elkaar mee te leven in een kleine gemeente zoals hier in Tirana.

Na de kerkdienst gingen we ergens in de buurt van het hotel wat drinken. Wat opvalt is dat alle terrasjes op elk moment van de dag vol zijn.

We gingen vervolgens naar het hotel om ons om te kleden. Artur had voor ’s middags vanaf 2 uur voor ons in restaurant Bujtina e Gjelit tafels én een heel zwembad gereserveerd.

We gingen even via het hotel om ons opnieuw om te kleden. Vanaf 6 uur konden de kinderen van het summercamp aan hun ouders laten zien wat we de hele week gedaan hadden. Bijna de helft van alle kinderen kwam opdagen. We hadden een gezellige avond en namen veel bedankjes in ontvangst. Direct daarna een evaluatie. Dat gaat heel uitgebreid hier. Zo erg dat domi na verloopt van tijd duidelijk maakte dat we maar niets meer moesten zeggen, anders zou er nooit een eind aan komen.

In het hotel deden we nog een uitgebreide Bijbelstudie. En toen was er nog tijd voor chips, drinken en een heleboel gezelligheid. Morgen hoeven we pas om half 9 aan het ontbijt zitten!

Rutger

Dag 11 (maandag 22 juli)

‘Uitgesproken hartelijk’

Vlot door de douane. Drie kwartier voor we gaan boarden. (Later blijkt dat er nog een half uur – en dan nóg een half uur – bij komt.) Iedereen is naar de belastingvrije winkeltjes. Sigaretten zijn misschien ongezond maar voor die prijs… Ik begin intussen aan het laatste dagverslag. En laat de (niet voor ons maar voor de lezers) bijna afgelopen dag nog es aan mij voorbijgaan.
We checken uit bij het hotel maar hebben nog een complete dag voor de boeg. ‘Onze’ bus rijdt om half 11 voor om ons naar Kruja te brengen. Een dorp hoog in de bergen met resten van een kasteel met kerkje uit de twaalfde eeuw. Alleen bereikbaar wanneer je eerst een straatje doorloopt van een paar honderd meter met slechts souvenirshopjes die ongeveer allemaal dezelfde Albaniërode prullaria aanbieden. En dan nog een eind klimmen.

Het Skënderbegmuseum biedt een heerlijke verkoeling en meer interessants – vindt men – dan het grote museum aan het naar de nationale held genoemde plein dat de groep van vorig jaar bezocht.
In Yzberisht – de wijk van Tirana waar de Eklesia Church is gesitueerd – staat nog een afscheidsmeetinkje met drankje gepland van ons met wie van onze partnergemeente wil en kan. Het afscheid is uitgesproken hartelijk en onderweg naar de luchthaven wordt zo hard gezongen dat je zou zeggen dat van vermoeidheid geen sprake is.

Verstaan we dat nou goed? ‘Mr. Wieringa’. Kan toch niet? ‘Mr. Bernard Pieter Wieringa’. Moet zich melden bij de politie. Ik mag niet mee naar binnen. Tien zenuwachtige minuten (Jantine heeft van spanning al een stuk van haar roze nepnagel afgebeten) later wordt Bernard vrijgelaten. Hij heeft illegaal Zippogas geprobeerd het vliegtuig in te smokkelen. Inleveren! En nooit weer proberen! En wij zitten nu maar mooi met een uur vertraging…

Ik weet niet helemaal zeker of alle verbanden goed gelegd zijn. Maar zie dat na een intensieve week het wel iets vraagt om deze tegenslag te accepteren.
Op een gegeven moment vertrekt dan toch de HV5742. Wij zitten in het vliegtuig. Als je in slaap valt is het maar een kort vluchtje. “Keep ready for landing”, hoor ik. Even over drieën. Bagageband, busje, Bedum – en dan is ‘the adventure’ weer achter de rug.

Aafke Plieger kan een uur langer slapen maar moet nog steeds vroeg opstaan voor ons ontbijt…

Domi

Dag 12 (dinsdag 23 juli)

‘En, hoe was het in Albanië?’

Maandagochtend ontbijt in Bedum. Uurtje later thuis in Winsum. ’s Avonds verjaarsvisite in Onderdendam.

‘En, hoe was het in Albanië?’, luidde de vraag die ik steeds weer kon beantwoorden.

Dat doen ik nu aan de hand van de ‘B’ van ‘Bedum’, de ‘W’ van ‘Winsum’ en de ‘O’ van Onderdendam.

B-roederschap

We waren op familiebezoek. Als Martyriagezinsleden. Bij broers en zussen in de wijk Yzberisht.

Het was fijn om als Bedumers samen op te trekken. Een jonge groep van meest minderjarigen. (Zonder mijn begeleiding mochten ze de grens niet eens over.) Aangevuld met een jong stel en twee bebaarde (jonge)mannen – die ‘s zondags in de kerk doorgaans zover mogelijk van elkaar plaatsnemen. We moesten even op elkaar inspelen maar weldra voelde het als een hechte groep waarin ieder z’n plek had. Toen ik op een avond een appje kreeg met als tekst ‘ja papa’ leek het even als een echt gezin.

Het was fijn om met de Albanezen samen te werken. Dat ging nóg beter dan vorig jaar, verzekerde iemand van hun leidinggevenden. We raken op elkaar ingespeeld. Tijdens het officiële programma én met sport en spel. Ze beginnen er daar al aan te wénnen dat je niet altijd kunt wínnen…

W-arm

Het was warm. Elke dag. Behalve dan die ene (verjaar)dag dat we eigenlijk zouden zwemmen: toen regende het. Maar de dagen daarna raakten we alvast gewoon aan de maximumtemperaturen die we na thuiskomst in Bedum zouden krijgen.

De laatste dag was het toppunt. Niet alleen tikten thermometers de veertig graden aan, wij gingen ook nog eens de zon tegemoet door per bus en daarna per voet de Albanese bergen te beklimmen.

Bovenaan troffen we de resten van een preekstoel. Geconstrueerd ergens tussen nu en de tijd dat Paulus Illyrië bezocht (Romeinen 15,19).

In Bedum krijgen grote mensen en kleine kinderen bij speciale gelegenheden een deken als symbool van warmte die de gemeente wil bieden. Wij waren warm welkom. Bij het afscheid was het huggen niet van de lucht. Zowel bij de kinderen van buiten als bij de groteren van binnen leek het net alsof we elkaar gewoon niet wilden loslaten.

O-ndersteuning

Elke dag weer verbazing over wat we ons met onze geldjes konden permitteren. Onderhoud en onderdak lijken voor eurobezitters bijkans gratis. Niettemin, het kostte wel wat. Des te mooier dat ik na afloop iedereen enkele van de zeven bijeengesprokkelde honderdjes kon terugstorten.

Dat was mee te danken aan gemeenteleden die met kleinere of iets grotere bedragen, als beloning voor bewezen diensten of zomaar, ons hebben gesupport. Afgezien van de opgespaarde en vervolgens bij de Plus opgestapelde bierkratjes. Zodoende hebben jullie niet alleen ons maar ook onze Albanese partners ondersteund in hun evangelisatieproject.

Dank. Ook voor het meeleven via likes en commentaartjes bij de dagverslagen via Facebook. Dank ook aan Peter en Sjoerd die dagelijks (of nachtelijks) zich inspanden om die met foto’s en filmpjes tijdig te publiceren.

Tenslotte voelden we ons dagelijks ondersteund door God. Hij was ons nabij: onderweg, door de lucht en bezig met dat lieve Albanese grut.

Domi