ALBANIË DAG 1

Eindelijk is het zover, na maanden voorbereiden en sponsorgeld werven, gaan we nu toch echt richting Albanië. De laatste loodjes wegen het zwaarst, want maar tien kilo mee was voor de meeste meiden een grote opgave. Maar het is gelukt en om half 1 spraken we af in de kerk.
Na het laatste gebed voor een zegen over deze reis door meneer Van Dijk, werden wij door veel gemeenteleden uitgezwaaid. Op naar de trein. Hierna ging alles heel voorspoedig totaan Groningen, want daar liet Maartje de tickets tussen de trein en het perron vallen. Gelukkig was daar onze redder Ton!
Op het vliegveld aangekomen was het natuurlijk tijd voor de ongezonde hap, de Mac. Hier kregen we te horen dat het vliegtuig sowieso een kwartier vertraging had. Maar punctueel als wij zijn hadden wij netjes om kwart voor zeven weer afgesproken om op weg te gaan naar de gate. Het wonderbaarlijke hierbij was dat alleen de leiding het voor elkaar kreeg te laat te komen. Maar het is ze vergeven, snel op weg naar de gate!
In het vliegtuig hield het slechte nieuws nog niet op, want de vertraging werd ondertussen met een half uur verlengd en de airco werkte ook niet op zijn best. Voor een paar was het erg spannend, want ze vlogen voor het eerst. Onderweg nog wat turbulentie gehad. Maar nu we veilig en wel in het hotel zitten, is dat allemaal weer vergeten!

Verslag: Heleen


ALBANIË – DAG 2

Vandaag startte de dag goed, het ontbijt was namelijk, naar mijn mening, in ieder geval zeer goed te doen. Na het eten hadden we een kleine opfrispauze en daarna direct het busje in dat ons bracht naar de kabelbaan waar we in kleine bakjes naar boven werden getakeld. En op de top? Een uitzicht over de hele stad dat we niet hadden willen missen. We hebben daar wat gedronken en verder wat vrije tijd gehad waarin er flink door de bergen, het bos en het grote aantal spookhuizen en bunkers(*) werd gesnuffeld. Eenmaal klaar aten we ons middageten in een restaurant met een uitzicht waarvan je zou verwachten dat alleen de elite daar zou kunnen eten, maar je raadt het al, spotgoedkoop. Met ons buikje rond namen we afscheid van de bergen en werden we weer naar beneden getakeld. Eenmaal beneden was het busje er al weer dat ons naar een klein pittoresk kasteeltje bracht. Jammer genoeg was dit historische gebouw omgetoverd tot één groot restaurant en hebben we, afgezien van foto’s maken en wat drinken, niet heel veel gedaan. Toen gingen we weer richting ons vertrouwde hotelletje waar we een vrije chillmiddag hadden. Aan het einde van de avond hebben we uitgebreid gegeten voor, je raadt het al, bijna niks. Nu, liggend in bed met het drukke verkeer van de chaotische snelweg links van me, realiseer ik me dat het tijd is om te slapen, want morgen wordt weer een uiterst drukke dag.

Verslag: Robin

ALBANIË – DAG 3

Na dat we vanochtend een uurtje langer hebben kunnen slapen was het weer tijd voor het ontbijt. Natuurlijk moest er weer eentje te laat zijn en wie anders dan ikzelf was te laat… Na het ontbijt zijn we met z’n allen richting de kerk gegaan. Daar aangekomen was het wachten op de mensen uit de kerk. Na alle mensen te hebben ontmoet zijn we met z’n allen in een busje richting een park in Peza gegaan waar we lekker hebben kunnen volleyballen, voetballen en allerlei andere dingen. Rond 13 uur was het tijd om te eten. We hebben heerlijk brood met kleine worstjes gehad.
Na het eten hebben we nog een soort kennismakingsspel gedaan waarna we besloten om terug te gaan naar de stad. Daar hebben we een ijsje gegeten waarna wij als groep zijn teruggekeerd naar het hotel. Daar zo’n anderhalf uur rustig kunnen zitten. Sommige mensen besloten formule 1 te gaan kijken op de tv en weer anderen besloten om wat bij te slapen. Daarna was het tijd voor de kerkdienst. Veel van de gezongen liederen kwamen ons heel bekend voor. Door een snelle zoektocht op Google is het toch gelukt een paar liederen mee te zingen in het Nederlands. De preek konden we heel mooi mee lezen in het Nederlands dankzij een vertaling die we kregen van domi zelf.
Na de kerkdienst nog even met z’n allen spotgoedkoop gegeten, maar het was heel lekker.
Nu nog even een paar spelletjes doen en dan is het al weer tijd om ons bed op te zoeken want vanaf morgen beginnen alle activiteiten.
Zo dit was het wel voor vandaag. Vanuit Tirana zeg ik welterusten en tot morgen bij de volgende update.

Verslag: Ton


ALBANIË – DAG 4

Vandaag begonnen we dan eindelijk met het Summer Camp. Na een vroeg ontbijt vertrokken we lopend naar de kerk. Het was nog vroeg, maar wel alweer erg warm. We waren mooi op tijd bij de kerk, maar dat gold niet voor de Albanezen. Waar het programma om 9 uur zou beginnen, startten we pas om 10 voor 10. Maar goed, wij begonnen met ons programma.
Er werd een knutselwerkje gemaakt over de ark van Noach, bij muziek werd het liedje `Who is the King of the jungle’ aangeleerd en bij drama werden spelletjes gedaan om elkaar te leren kennen en om met mimiek emoties uit te beelden. De kinderen deden allemaal heel enthousiast mee, wat ons allemaal ook heel veel energie gaf.
Hierna volgde de Engelse les. De kinderen werden opgesplitst. Een groep met jonge kinderen, die nog geen Engels konden en een groep met wat oudere kinderen, die al aardig wat Engels beheersten. Ook hier werd er weer erg leuk meegedaan. Als afsluiting van het programma deden we met z’n allen nog een aantal spelletjes. De kinderen gingen vervolgens weer naar huis en voor ons was het tijd om te lunchen. Na de lunch gingen we samen met Keisy met de bus naar het centrum. Een kaartje hiervoor kost omgerekend wel 32 cent per persoon! Heel duur dus 😋. Eenmaal in het centrum bekeken we een heel mooie orthodoxe kathedraal en we gingen naar de Sky Tower. In de Sky Tower heb je een prachtig uitzicht over de hele stad. Eenmaal daarbinnen begon het heel hard te regenen en onweren, dus besloten we bovenin de Sky Tower lekker wat te gaan drinken. Het plan was om hierna nog te gaan shoppen, maar omdat de regen niet ophield besloten we toch maar terug te gaan naar het hotel.
Hier fristen we ons op, om vervolgens weer door te gaan naar kerk. De temperatuur was door de onweersbui flink gedaald en was erg aangenaam, zo’n 20 graden. In de kerk stond ons een Albanese avond te wachten. Zoals we inmiddels gewend zijn hebben Albanezen het niet zo op stiptheid. Waar wij netjes om 6 uur aanwezig waren vonden zij het prima om om 7 uur te beginnen. Wij Nederlanders zijn veel te stipt… Er werd ons van alles verteld over de Albanese cultuur en met name over hoe trouwerijen er aan toen gaan en hoe deze tot stand komen: gearrangeerde huwelijken kenden ze hier. Ook de traditionele dansen die bij deze festiviteit horen werden ons allemaal voorgedaan. We konden er dan ook niet aan ontkomen om uiteindelijk mee te dansen, al hadden de meesten van ons geen idee wat we deden. Hierna volgde het eten, allerlei Albanese lekkernijen in combinatie met veel muziek en gedans. De sfeer was erg goed. Na elkaar een fijne avond te hebben gewenst vertrokken we weer richting hotel. Dit ging alleen niet zonder slag of stoot. Het duurde erg lang voor een aantal mensen was uitgepraat (de rest van de groep stond wat ongeduldig te wachten), maar daarnaast had domi tijdens het dansen kramp gekregen in zijn kuit, wat helaas maar niet weer over ging. Toen een aantal graag nog wat dingen wouden halen bij de supermarkt liepen domi en Gonnie vast verder, aangezien het niet zo snel ging en het domi heel wat moeite kostte. Uiteindelijk zijn we allemaal veilig en wel bij het hotel aangekomen, domi en Gonnie hebben toch maar een taxi genomen. Met elkaar hebben we de dag overzien en afgesloten met een spelletje. Nu ligt een groot deel al op een oor, ik volg hun voorbeeld zo maar. Welterusten iedereen.

Verslag: Delien


ALBANIË, DAG 5

Mirëdita, dag 5 alweer!
Aan de ene kant gaat de tijd heel snel, aan de andere kant ook langzaam. Vandaag begonnen we enthousiast! We wisten wat we konden verwachten, we kenden de kinderen ook wat beter en we hebben allemaal aardig goed geslapen.
We begonnen vandaag een keer op tijd met het programma. Nou ja, een kwartiertje later dan gepland, maar dat is al beter dan een uur later. Wat hebben we genoten vandaag!! De kinderen hadden de hele tijd een dikke glimlach op hun gezicht en wij ook. Wat een mooi gezicht was dat!
Na een mooi afscheid van de kinderen, knuffels, veel high fives en veel glimlachen, begonnen we aan de lunch. Na op krachten te zijn gekomen, hebben we nog een kleine Albanese les gehad. We kunnen nu begroeten en afscheid nemen in het Albanees!
Daarna hebben we heerlijk aan het zwembad gelegen. We hebben weer heel wat spieren getraind, want het was een diep zwembad, we konden bijna nergens staan. Er waren wat jongens in het zwembad wat vervelend, maar gelukkig hebben we een sterke domie en Peter bij ons, dus die hebben ze weggejaagd. Sommigen van ons zijn verbrand, andere hebben een lekker kleurtje opgedaan, maar het maakt allemaal niet uit, we zijn weer afgekoeld!
Terwijl Gonnie en Peter in de kerk Engelse les gaven, ging de rest naar het hotel om te chillen en te douchen en om zich klaar te maken voor de bijbelstudie die we bij de ‘leiders’ van de kerk thuis hebben. De Engelse les was een Engelse/Nederlandse les geworden. Er waren drie tieners die de les wouden volgen. Ze waren erg enthousiast, dus hopen dat ze weer komen deze week.
Nadat domie en Robin met de taxi zijn gegaan, want domie heeft een zweepslag, kwamen we aan bij de kerk. Daar werden we opgehaald door Genti, Arthur en Orgest om bij hun thuis bijbelstudie te volgen en de maaltijd te gebruiken. Bij Orgest was het eten erg lekker. Het was een bijzondere avond. Bij Arthur was het ook een mooie avond, lekker gegeten op het balkon met mooi uitzicht. De bijbelstudie bij Genti was erg bijzonder. Daar hebben ze avondmaal gevierd en een heerlijke maaltijd gehad. Nu gaan we lekker slapen voor een nieuwe dag!!
Natën e mirë.

Verslag: Annemiek


ALBANIË – DAG ZES

De ochtend begon zoals we gewend waren… Om 7 uur ging de wekker en om half 8 zaten we aan de ontbijttafel. Het was tijd om ons weer goed vol te eten zodat we er weer tegenaan konden.
De derde dag van de feestweek was aangebroken. Vol goede moed gingen we op pad, door de drukke straten met slechte wegen, op weg naar de kerk.
De verschillende activiteiten werden enthousiast uitgevoerd en de kinderen genoten van alle spellen, lessen, aandacht en liefde die ze kregen.
Het mooiste cadeau wat wij als groep kunnen krijgen zijn de vrolijke gezichtjes van de kinderen hier!
Na het uitvoeren van de verschillende activiteiten was het tijd om te lunchen. Eindelijk! Er waren weer broodjes, Philadelphia en melk in overvloed. Ons krachtvoer voor de rest van de dag…
Na de lunch konden we beginnen aan onze Albanese les. Gewapend met pen en papier begonnen we aan de les.
Toen om 2 uur de les afgelopen was, was het “chilltijd”. De groep werd in tweeën gesplitst. De één koos er voor om even te genieten van de rust in zijn/haar hotelkamer. De ander besloot om nog een wandeling door de buurt te maken. We kwamen door een paar straten waar de putten geen deksels hadden en waar overal troep lag. In de verte zagen we dat er onweer aankwam, dus we zijn maar snel terug gegaan, terwijl Gonnie en Peter naar de kerk gingen om tieners Engelse les te geven.
Bij het hotel konden we niet naar binnen vanwege een kleine stroomstoring. Na ongeveer 5 minuten was alles opgelost en konden de wandelaars nog even rusten.
Om half 6 was het tijd om terug te gaan naar de kerk. Dit verliep niet helemaal vlekkeloos… Het was op den duur kwart voor 6 en Sanne, Klarieke, Ton, Paulus en Robin waren nog steeds niet aanwezig. Marit ging op onderzoek uit… En ja hoor, ze lagen allemaal nog te slapen… Marit besloot de rol van wekker op zich te nemen en liep de kamers in. Half slapend liepen de slaapkoppen naar beneden en zo kon de groep toch eindelijk vertrekken naar de kerk.
Dit was ook de eerste keer dat wij als Nederlanders te laat waren 😱
Eenmaal bij de kerk aangekomen was het tijd om ons voor te bereiden op het straatdrama. Wat was dat een feest om te doen. Midden op straat een toneelstuk opvoeren om aandacht te trekken. En het werkte! Er kwamen steeds meer mensen kijken. Superleuk om te zien!
Na het uitvoeren van het straatdrama waren we toe aan een hapje eten. Op naar een crêpe-restaurant waar we lekkere pannenkoeken met veel te veel chocola naar binnen werkten! “Heerlijk ongezond”. Dit hadden we verdiend. En toen de bediening ook nog vroeg of we Nederlandse muziek op wilden zetten barstte het feest los. Dansend en zingend verlieten we uiteindelijk het restaurant. De wandeling naar het hotel was weer begonnen. Enthousiast en vol energie liepen we daar door de slechte straten. Tijd om de dag af te sluiten met spelletjes of “chilltijd”.
Nu is het avond en kijken we terug op een drukke, gezellige en mooie dag.
Vanuit hier groet ik u en wens ik u nog een fijne avond.

Verslag: Klarieke


ALBANIË – DAG 7

Het is 07:29.
‘Vademecum*?’
Robin, mijn kamergenoot, kleedt zich snel aan: ‘Is het al zolaat?’ Sprintend vanaf de derde verdieping arriveren wij in de ontbijtkamer.
‘Nu Gonnie nog!’, zeggen ze allemaal in koor….

Vandaag zullen wij weer verder de weg bewandelen naar connectie; Eklesia Church, Ysberisht. Elkaar ontmoeten en zich over elkaar ontfermen: zo ook Marten de Vries, a.k.a. DOMI*. Naast het gebruikelijke ochtendprogramma, ging hij in gesprek met Eduard Demo van de Illyricum Movement, met als hoofdvraag: Wat is de identiteit van onze kerk in Bedum?
Verder ‘proeven we elkaar de nieren’ (Psalm 7:10, oudere bijbelvertalingen), we ontdekken elkaars cultuurverschillen. In een gesprek met DIP* later vandaag tekent aspirant-oudste Artur een negen op een papier. ‘Wat zie jij?’ ‘Een zes natuurlijk.’ Hijzelf, die aan de andere kant zit: ‘Ik zie een negen. Het is hetzelfde, maar we zien het allebei anders’.

Net zoals we maandag de Albanian Night hebben mogen meemaken, mochten wij vanavond de Dutch Night vormgeven. Robin, die in een versierde kerk sprak, vertelde over Nederland. Daarna volgde het levend ganzenbord (mogelijk gemaakt door Maartje) met allerlei onderdelen: snoephappen, spijkerpoepen en dergelijke. Vervolgens kon men genieten van een overheerlijke hutspot (spreek in het Albanees uit: Hotspot) en mosterdsoep gemaakt door Chef de la Cuisine Gonnie de Vries, bijgestaan door aardappelschillers Heleen Poel en DIP. Hierna werd de avond besloten met onder andere André Hazes en Marco Borsato (helemaal overgevlogen via Sanne’s telefoon).
Al met al: een voltooide dag.

Faleminderit.

Verslag: Paulus

* Vademecum – Gaat u met mij? (Latijn).
Tevens terminus technicus voor de papieren handleiding bij onze jeugdtrip.

* a.k.a. – Also known as: Ook wel bekend als (Engels).

* DIP – Lettercode en tevens aanspreeknaam van Peter van Dijk. In gebruik op het Gomarus College én in Albanië.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ALBANIË – DAG 8

Mirëmëngjes.
Zoals gewoonlijk zijn we onze dag samen begonnen aan de ontbijttafel. Nadat we de planning hadden besproken, liepen we weer met z’n allen naar de kerk. Eenmaal aangekomen begon het zomerkamp al snel. Het lawaai van de plezier hebbende kinderen was in overvloed aanwezig. Na het zomerkamp gingen de kinderen met hun knutselwerkjes, ingestudeerde liedjes, een groot aantal high fives en knuffels en een brede glimlach naar huis. Toen de rust weer was teruggekeerd begonnen we aan de (nogmaals geüpgrade) lunch. Samen werden we heerlijk verwend met pizzaatjes en vers brood. Na de lunch werd de Albanese les helaas geschrapt. Om onze tijd op te vullen hebben we maar het terrasje tegenover de kerk gepakt en zijn de kaarten gezellig over de tafel gegaan. Toen de verliezer de naam ‘ezel’ had verdiend was het tijd voor de traktatie van Amarilda, die vandaag 19 jaar oud mocht worden. Bij de ijssalon hebben we lekker kunnen afkoelen door de traktatie. Tussendoor hebben we stiekem nog een surpriseparty in elkaar gezet. Daar heeft ze ook erg van genoten. Ze werd bedolven onder de Hollandse cadeaus, waar ze erg blij mee was. Het waren precies de dingetjes waar zij van hield. Na afloop van het feestje gingen we weer richting het hotel. De tijd werd op verschillende manieren besteed. Een deel is verder gegaan met spelletjes spelen en de anderen hebben rustig hun ding gedaan. Nadat de wijzers van de klok weer een stukje verder zijn gaan staan, gingen we gezamenlijk weer richting de kerk. De mensen zaten al op ons te wachten in het duister. De lampen waren namelijk tijdelijk niet beschikbaar door de stroomstoring. Maar de sfeervolle kaarsjes hebben dat op een stijlvolle manier verholpen. Tijd voor de Bijbelquiz. De mensen werden verdeeld en vervolgens in twee groepen gesplitst. Team A en Team B. Verschillende soorten vragen en opdrachten kwamen voorbij. Naar mate de tijd vorderde nam de onrust toe. Ze zijn hier namelijk een stukje fanatieker dan in Nederland. Uiteindelijk heeft Team B met trots de winst in handen genomen. Tussendoor werden de heerlijke (ja alweer) pizza’s gebracht waar iedereen stilletjes van heeft gesmuld. De avond was al snel ten einde. Onderweg naar ons bedje hielden we de maansverduistering goed in de gaten. Bij het hotel is deze bijzondere gebeurtenis uitbundig geobserveerd. Een mooie afsluiter van de dag.

Verslag: Sanne


ALBANIË – DAG 9

“Uitstapje”

Nadat we elke dag om half 8 aan het ontbijt hebben moeten zitten, mochten we vanochtend een half uurtje langer slapen. Om 8 uur het ontbijt, het normale ritueel: eten, mededelingen en klaarmaken voor vertrek. Om 9 uur vertrok de bus naar het amfitheater in Durrës. Na een uurtje rijden kwamen we aan. Eerst gingen we nog even wat drinken, daarna liepen we naar het amfitheater. In het theater kregen we uitleg over wat er vroeger gebeurd was. Over de gladiatoren, hoe de dieren de arena in kwamen en hoe misschien Titus, de leerling van Paulus, daar aan zijn einde kwam.
Daarna gingen we weer onderweg, op naar het strand. Aangekomen bij het strand hebben we weer even een drankje gedronken. Daarna geluncht in het restaurant.
Na de lunch zijn we naar het dak van het hotel/restaurant gegaan. We genoten van het mooie uitzicht. We hebben ons omgekleed in de wc en gingen daarna op weg naar het strand. Na een middagje strand, zon en zee gingen we een ijsje eten en weer op weg naar hotel. Nadat we ongeveer een uurtje in de bus hebben gezeten richting het hotel konden we allemaal een beetje bijkomen van de dag, behalve Paulus, Ton en Peter. Zij gingen met z’n drieën in de kerk oefenen voor de zondagsdienst.
Om 8 uur konden we eindelijk gaan eten. Na het eten gingen we terug naar het hotel. We hebben de dag afgesloten en daarna met z’n allen een spel gedaan, speciaal voor Klarieke vanwege haar laatste nacht bij ons in de groep. Na een spelletje Dixit en Ezelen ging iedereen slapen.

Verslag: Jantine


ALBANIË – DAG 10

Zondag. We kunnen wel zeggen dat het een enerverende rustdag geweest is.

In de ochtend -die voor ons nóg weer een kwartiertje later begon dan gisteren!- gingen we naar de kerk om de kinderen nog een laatste keer te ontmoeten om samen met hen een optreden voor hun ouders te verzorgen. Hierbij werden een paar liedjes van afgelopen week gezongen en een stukje drama uitgevoerd. Het was mooi om samen met de ouders te genieten van wat we afgelopen week beleefd hebben met hun kinderen, al viel het niet mee om daarna afscheid te moeten nemen.

Ook werd het jeugdkamp nog geëvalueerd met het Albanese en Nederlandse team. Ondanks enkele verbeterpuntjes, kijken we gezamenlijk terug op een geslaagde week. Van Artur kreeg het geheel een cijfer 9. Die steken we in onze zak!

Tijdens de avonddienst ging domi voor met een preek die ook in Bedum gehouden werd. Het ging over Psalm 87; over het liefhebben van je kerk.

De muziek, onder leiding van Ton, Paulus, Peter en onze Albanese zusters Stelina en Sara was een mooie mengelmoes van Engels, Nederlands en Albanees. Peter heeft zich gewaagd aan het zingen van Albanese Opwekking, terwijl Stelina het aandurfde dezelfde tekst in het Nederlands te zingen.

Ook mocht Klarieke nog op het podium komen en is er voor haar gebeden. Dit omdat zij na kerktijd al vertrokken is naar haar volgende vakantie-adres. Ook dit afscheid zette ons weer stil bij het feit dat de reis nu bijna afgelopen is en dat we deze mooie en bijzondere tijd zullen gaan missen.

Verslag: Maartje en Gonnie


ALBANIË – DAG 11

De laatste dag… Na een drukke week van vroeg opstaan, geweldige kinderen, gezelligheid en veel emoties was het vanmorgen de laatste keer dat we in ons hotel wakker werden. De wekker mocht vandaag weer een kwartiertje later, wat door iedereen zeer werd gewaardeerd. Om half negen zat iedereen aan de ontbijttafel… Behalve Gonnie, want ja, die kon na een week van te laat aan het ontbijt verschijnen vanmorgen daar geen uitzondering op maken. Nadat Gonnie toch verscheen en iedereen genoot van zijn laatste ontbijtje in het hotel was het tijd om de koffers te pakken. Om half tien verzamelden we ons voor de laatste keer voor ons hotel, met koffers en al. Een taxi bracht de grotere koffers plus domi richting de kerk, terwijl de rest van de groep dapper lopend met zijn koffer dezelfde kant op ging. De laatste keer de route die we inmiddels allemaal kunnen dromen. De wandeling van 20 minuten is een heerlijk begin van de ochtend, zelfs deze laatste keer… Toen we bij de kerk aankwamen was daar een aantal kinderen van het Summer Camp, dat ons weer vrolijk en enthousiast als altijd ontving. De koffers konden we vandaag mooi in de kerk laten staan, zodat wij onze handen vrij hadden om nog een laatste keer cultuur te snuiven. Na een aller-, allerlaatste afscheid van de kindjes, deze keer zonder tranen, vertrokken we met de stadsbus richting het centrum van Tirana. Artur en zijn gezin gingen met ons mee. Deels als gidsen, maar vooral voor de gezelligheid.

Na een busreis van een dik half uur arriveerden we op plek van bestemming. Als eerste stond shoppen op de planning. In een leuk klein straatje, met aan beide kanten allemaal kleine winkeltjes, werden de eerste souvenirs ingeslagen. Hierna volgde een klein stukje lopen naar een plein. We liepen naar het midden van het plein en toen we daar stonden vertelde Artur ons dat we nu precies in het middelpunt van Albanië stonden. Op dit plein bevond zich ook een museum over de historie van Albanië. Hier moesten we natuurlijk even een kijkje nemen. Waar Artur druk pratend met domi en Peter het museum doorging, zocht de rest van de groep alle mogelijke plekjes op om even te kunnen zitten. De vermoeidheid zat er goed in bij iedereen en het weer van vandaag, 35 graden, hielp daar niet bepaald bij. Nadat ook Artur inzag dat de groep op dit moment niet echt toe was aan een overload aan informatie besloten we het museum te verlaten en te gaan lunchen. Het werd een leuk restaurantje, waar we buiten onder de schaduw van de bomen een plekje zochten. Nadat iedereen zijn pizza, want daar viel de keuze op, achter de kiezen had gingen we verder. Het volgende wat Arthur voor ons in petto had was een bezoekje aan de moskee. Maar toen we daar waren aangekomen bleek deze te worden gerestaureerd… We konden dus alleen de buitenkant bekijken. Een leuke route naar een park/plein volgde. Hier hebben we een poosje met elkaar doorgebracht. Er werden wat spelletjes gedaan, gekletst en er werd volop water gedronken door iedereen, wat met dit weer zeker niet overbodig was. Rond 5 uur besloten we dat het tijd werd om weer richting de kerk te gaan. Op de route naar de bushalte kwamen we nog een aantal souvenirwinkeltjes tegen, waar iedereen toch nog graag wel even wou kijken.
Om half 7 waren we dan toch weer in de kerk. Hier hadden we tijd om ons op te frissen, de laatste dingen in de koffers te doen en om nog een hapje te eten. Om half 9 kwamen de mensen van de kerk, om afscheid te nemen. Samen hebben we een laatste keer met elkaar gebeden. En toen was het tijd om richting het vliegveld te gaan. De vraag was alleen hoe we daar kwamen. Er zou een busje geregeld zijn door de Albanezen. Maar hierover bestond een beetje miscommunicatie. De een dacht dat de ander het had geregeld, en de ander dacht dat de een het had geregeld. Wat dus betekende dat er geen busje was… Na een aantal telefoontjes was het dan toch voor elkaar en een busje arriveerde. Heel wat knuffels volgden. En toen was het tijd om te gaan. Artur en zijn vrouw gingen nog met ons mee naar het vliegveld. Eenmaal op het vliegveld ging het allemaal vrij voorspoedig. De check-in ging goed en ook bij de douane ging het tot aan Paulus toe allemaal goed. Maar bij Paulus werden de spullen toch wat grondiger doorzocht. Wat bleek: Paulus had in zijn handbagage een flesje met vloeistof van geen 100 ml, maar 101 ml. De douanemedewerkers hadden dit nog nooit meegemaakt, maar gelukkig konden zij en ook wij er wel om lachen. We hadden nog een beetje tijd over voor we gingen boarden en dus werden de winkeltjes op het vliegveld nog even verkend en er werd nog een laatste drankje gedronken.
Nu, terwijl we (Marit en Delien) dit schrijven, zitten we hoog boven in de lucht. Een aantal van ons kreeg het voor elkaar om in slaap te vallen, wij snappen dus niet hoe, we zijn echt klaarwakker. De rest vermaakt zich ook allemaal prima. Nog ongeveer een uurtje en dan bevinden we ons weer op Nederlandse bodem.

Verslag: Marit en Delien


ALBANIË – DAG 12

De deuren van het Transavia-toestel sluiten zich, terwijl de airconditioning de laatste herinneringen aan de verzengende hitte die dag in Tirana uitwist.
In belabberd uitgesproken Engels vertelt de gezagvoerder ons via de intercom wat te doen in geval van nood. ‘Hoge’ nood, in dit geval… Nu de eerste reizigers indommelen voeren goed geklede stewardessen vrijwel synchroon hun verveelde choreografie uit op het ritme van de veiligheidsinstructies.
We taxiën naar de startbaan, waar het toestel na een indrukwekkende acceleratie het luchtruim kiest. Dag Yzberisht, dag Tirana, dag Shqipëria. Mirupafshim! De lichtjes van de stad vervagen wanneer de Boeing 737 over het rond Tirana liggende gebergte (de ‘Kroon van Tirana’) de duisternis inglijdt. Op naar huis, naar onze families en vrienden, naar ons vertrouwde bed, naar brood met pindakaas en hagelslag, naar 4G en een goed functionerend wifi-netwerk.
Terwijl sommigen de tijd proberen te doden door het spelen van Yahtzee of galgje met achternamen van gemeenteleden, lezen anderen nog wat pagina’s in hun meegebrachte boeken en tijdschriften of bespreken de afgelopen dagen.

En wat waren het bijzondere dagen; de ontmoetingen met ‘broers en zussen’ duizenden kilometers bij ons vandaan, de ontmoetingen met kinderen die een plekje in ons hart hebben weten te veroveren, de ontmoetingen met elkaar binnen de groep. Wat hebben we veel gezien en ervaren. Dat begon al bij de diverse beleving van het ontbijt in het hotel in de vroege ochtend. Waar de één om half acht luid babbelend en vrolijk fluitend de eetzaal binnenkwam, sleepte de ander zich met moeite de trap af om het zware zwijgende hoofd vervolgens met de ogenschijnlijk laatste krachten op tafel neer te vlijen…
We mochten ervaren hoe een eerste generatie christenen hun geloof en geloofsbeleving vormgeven in een land waar christen-zijn minder vanzelfsprekend is. We mochten de cultuur proeven van een land waarin zoveel anders geleefd wordt dan we hier gewend zijn. We mochten ons verbazen over hun eigenaardigheden (hun temperamentvolle beleving van het spelen van een spelletje, hun ander idee van tijd…). We mochten samen met hen lachen en huilen. We mochten ons warmen aan vrolijke gezichtjes, het enthousiasme en de knuffels van de kinderen tijdens het ‘Summer Camp’. We mochten de schoonheid van Gods schepping ervaren in de natuur in de omgeving van Tirana. En ook als groep hebben we elkaar steeds beter leren kennen. Wat hebben we gelachen tijdens de maaltijden, de spelletjesavonden in het hotel en om de flauwe grappen om Paulus’ deodorant.
Wat hebben velen elkaar moeten troosten bij het afscheid van de Summer Camp-kindertjes vrijdagochtend.
Een tijd om nooit te vergeten.

Na iets meer dan twee uur zet het toestel boven Twente reeds de landing in, om een poosje later in Amsterdam met grote snelheid het asfalt te kussen. Voor sommigen van ons voelt het alsof de oren zich nog op grote hoogte bevinden… Een vriendelijke chauffeur brengt ons vervolgens in een touringcar richting het hoge noorden. De airconditioning in de bus doet nog harder zijn best om ons de Albanese warmte te doen vergeten. De meesten van ons zijn een stuk zwijgzamer dan de afgelopen dagen en velen maken van de gelegenheid gebruik de binnenkant van hun oogleden te bestuderen.
In Bedum aangekomen staat in gebouw Thedema een uitgebreid en heerlijk ontbijt voor ons klaar, verzorgd door Rob Jacobs en Ria Wieringa.

Gelegenheids-taxichauffeur Gerben Dwarshuis zet mij in alle vroegte af aan de Populieren, waar het mij enige moeite kost Franka wakker te krijgen omdat ik niet naar binnen kan. De deur is op slot en de sleutel zit aan de binnenkant. Mijn telefoon is inmiddels leeg. Omdat er niemand op de deurbel reageert laad ik de telefoon een beetje op in het schuurtje en bel Franka (en Abel) wakker. De deur gaat open en ik geef beiden een knuffel. “Papa airplane!”, zegt Abel.
Ik ga ons huis binnen en sluit de deur achter me, wetend dat niets de herinneringen aan dit avontuur uit zal wissen.

Verslag: Peter


ALBANIË – ‘epiloog’

Buddy check

“Buddy check!” Iedere keer dat we ergens heen gingen, klonken deze beide woorden een paar keer. We waren per twee – vaak als kamergenoten – elkanders buddy, verantwoordelijk voor elkaar om na te gaan of de ander niet per ongeluk de bus of zo gemist had.
Och, heel veel stelde dit buddyschap niet voor. Bovendien telde ikzelf ook altijd nog eens van een tot veertien – waarbij ik mezelf wel es vergat en dan opnieuw begon.

Het idee is dat we elkaars ‘buddy’ worden: de Martyriakerk in Bedum en de Eklesia Church in Tirana. Partners, om samen op te lopen. Om van elkaar te leren. Van een eeuwenlange ervaring gereformeerde kerk te zijn. Van de ‘Entdeckerfreude’ en het enthousiasme van jonge christenen: tot voor kort nog onbekend met het evangelie en ongehinderd door kerkelijke tradities.
We zullen ons tot elkaar verhouden, niet als moeder en dochter maar als grote en kleine zus. Als kinderen van één Vader, die samen opgroeien en zich verantwoordelijk voor elkaar weten. Daarbij cijfert het volwassen kind zichzelf voorlopig eerder weg dan de basisschoolleerling.

In dat kader zijn we anderhalve week in Tirana geweest: een groep jongeren uit Bedum met hun begeleiders. Om een bijdrage te leveren binnen een beproefd format: kinderwerk. Maar er is nog zoveel meer denkbaar. Ook op andere niveaus. Het zouden (aanstaande) echtparen, jonge ouders of leiders kunnen zijn, die elkaar hier of daar ontmoeten. Of mensen van verschillende leeftijden die met elkaar mailen of chatten over van alles wat opbouwend is.

Half september beslist het Regionaal Samenwerkingsverband – nu nog in oprichting – van een aantal kerken in en rond Groningen of er support is voor een partnerschapsrelatie tussen Bedum en Tirana. Daarbinnen zal ikzelf voor een paar jaar een substantieel deel van mijn tijd aan toerusting van de leiders en groei van onze relatie als kerken besteden.
Ik zou het zelf ook mooi vinden om de opgedane ervaring in drie gemeenten en bij twee zendingsopdrachten op deze manier nuttig te maken. Mijn jarenlange studie van de islam en gesprekken met moslims zullen nog eens extra van pas komen in het land dat vóór vijftig jaar communistische, atheïstische dictatuur vijfhonderd jaar islamitisch was.

‘Angry to be hungry’. Ook zo’n uitdrukking die ik tientallen malen gehoord heb de afgelopen weken. Een woordgrapje omdat de twee woorden in het Albanees blijkbaar nog meer dan in het Engels op elkaar lijken. ‘Body to be buddy’, zou ik zeggen: we zijn als Martyriakerk lichaam van Christus. Maar niet alleen voor onszelf. Ook om ‘buddy’ te willen zijn voor mensen van een volk dat maar al te goed weet dat ‘martyria’ (getuigenis) ‘martyrdom’ (martelaarschap) met zich mee kan brengen.
De jeugd heeft het buddy zijn al even belichaamd. Het smaakt naar meer. Zoals de jongen zongen…?

Verslag: Domie